Pedro Medeiros „BaroquiadeS”

Le véritable éclat de la soirée provient de Dorota Szczepańska dans le rôle de Cleopatra. Dès qu’elle entonne V’adoro, pupille, elle enveloppe la scène d’une lumière vocale envoûtante. Son charisme naturel et sa présence scénique magnifient chaque note, notamment dans Piangerò la sorte mia, où elle réussit à toucher profondément le public par son interprétation empreinte de tristesse et de grandeur. Elle incarne une Cleopatra à la fois puissante et fragile, dans une prestation qui transcende les petits défauts techniques de la production.

Prawdziwy blask wieczoru pochodzi od Doroty Szczepańskiej w roli Kleopatry. Gdy tylko zaczyna śpiewać V’adoro, pupille, otacza scenę urzekającym światłem wokalnym. Jej naturalny charyzma i obecność sceniczna uwznioślają każdą nutę, szczególnie w Piangerò la sorte mia, gdzie udaje jej się głęboko poruszyć publiczność swoją interpretacją, pełną smutku i wielkości. Wciela się w Kleopatrę jednocześnie potężną i kruchą, w występie, który przekracza drobne techniczne niedociągnięcia produkcji.